Drodzy Bracia i Siostry stronka powstała jako miejsce dla nas do dzielenia się słowem, świadectwami,przemyśleniami, informacjami... Zapraszamy do współredagowania
W Ciele Chrystusa jest dużo osób, które znajdują się w procesie przemiany stanu myślenia od "chodzenia" do kościoła do "bycia" Kościołem. Pan mówi do wielu naraz wzywając ich na bok tradycyjnych spotkań w budynkach kościelnych, aby gromadzili się w swych domach. Im lepiej jesteśmy nastrojeni do Pana, tym bardziej jesteśmy niezadowoleni i tym bardziej niewygodne jest dla nas to, co się robi w Jego Imieniu. Tak, jest taka niewygodna przerwa między tym, gdzie zazwyczaj byliśmy do tej pory, a tym, do czego zostaliśmy powołani. Jest to samotny czas, w którym będziemy nierozumiani przez tych, którzy jeszcze nie zobaczyli tego, co my widzieliśmy.
To, co Bóg odciska na wielu znajdujących się w tym pośrednim stanie między kościołem jako budynkiem, a kościołem, jako stylem życia jest to, jak iść SAMOTNIE. Nie możemy opuszczać wzajemnych zgromadzeń, gdy możemy to robić, a jednak Bóg uczy nas społeczności z Chrystusem, nawet jeśli oznacza to drogę samotności.
Dla XVI wiecznych Reformatorów odnowienie nabożeństwa w oparciu o Słowo Boże było niemniej ważne niż teologia. Reformacja w Zurychu zaczęła się właśnie od spraw kultu - w 1523 roku Urlyk Zwingli napisał pierwszą rozprawę dotycząca liturgii, a konkretnie usunięcia obrazów i posągów świętych z kościołów. W kwietniu 1525 roku zrezygnował z łacińskiej mszy zastępując ją prostym nabożeństwem w języku niemieckim. W 1526 roku Luter swym pismem Msza niemiecka i porządek nabożeństwa rozpoczął reformę w luteranizmie, w tym samym duchu: wprowadzono język narodowy, centralną pozycję w nabożeństwie zyskało kazanie.
Patrząc na zmiany wprowadzone w XVI wieku można wskazać zasady wspólne, które charakteryzowały protestanckie nabożeństwa. Chciałbym, byśmy omawiając je zastanowili się nad naszymi zborami. Zastanówmy się, czy nie potrzebujemy zrobić kolejnej Reformacji, w oparciu o te same zasady? Pamiętajmy, że, jak mówili nasi ojcowie w wierze, kościół reformacji to kościół ciągle się reformujący (łac. semper reformanda). Każde pokolenie potrzebuje przejrzeć się w niezmiennych zasadach biblijnych. Nie po to, by przypatrzeć się sobie i odejść i zapomnieć, ale po to, by się zmienić.
Chrystus w centrum nabożeństwa W szczególności, oznacza to usunięcie kultu świętych i Matki Boskiej, zarówno w sensie materialnym (wskazujących nań obrazów i posągów, jako obiektów czci w luteranizmie i w ogóle, w nurcie reformowanym i anabaptystycznym) jak i z treści kazań. Jezus Chrystus jest jedynym Pośrednikiem, jedynym poprzez którego kontakt z Bogiem jest możliwy. W następujący sposób opisuje wprowadzone reformy Jan Kalwin:
Mnóstwo chrześcijan na całym świecie zna i niezmiernie ceni ponadczasowe dzieło Johna Bunyana - Wędrówkę Pielgrzyma. Ta nieśmiertelna klasyka z XVII wieku stała się inspiracją i wyzwaniem dla Helen L. Taylor, która zapragnęła opowiedzieć tę niesamowitą alegorię dzieciom w języku dla nich prostym i zrozumiałym. Wędrówka Małego Pielgrzyma, którą na jej podstawie napisała, można powiedzieć, że już sama w sobie stała się klasyką. Rok po roku porusza ona serca wielu dzieci, które z ogromnym zainteresowaniem śledzą losy bohaterów w ich niezwykłej, alegorycznej podróży do nieba.
Pierwsze polskie wydanie Wędrówki Małego Pielgrzyma ukazało się nakładem wydawnictwa "Łaska i Prawda". Książka ma 93 rozdziały i składa się z dwóch części. Pierwsza część dotyczy Chrześcijanka a druga Chrześcijanki. Oto fragment przedmowy autorki, Helen L. Taylor: "Chociaż Wędrówka Pielgrzyma czytana jest z przyjemnością przez setki dzieci, jednak prawdopodobnie niewiele z nich jest w stanie uchwycić więcej niż tylko mglistą ideę jej przesłania. "Ciemne i mgliste słowa, które zawierają prawdę, jak szafy zawierają złoto" - są zupełnie poza ich możliwością zrozumienia, więc dla tych młodych umysłów, zapis wędrówki Chrześcijanina jest po prostu atrakcyjny jako opowieść przygodowa, a jej uważne przeczytanie daje ogromną przyjemność, lecz bez większego pożytku. Gdyby John Bunyan żył w dzisiejszych czasach myślę, że przebaczyłby mi tę swobodę z jaką spróbowałam otworzyć jego skarbiec i przynieść "to złoto, te perły i cenne kamienie" trochę bliżej dziecięcych rąk, które zawsze gotowe są otrzymywać takie prezenty."
Jestem często pytany, "Jeżeli wierzysz, że Bóg sprawia wszystko zgodnie ze swoją wolą (Efezjan 1:11) i że Jego wiedza o wszystkim w przeszłości, teraźniejszości i przyszłości jest nieomylna, jaki zatem jest cel by modlić się aby coś się wydarzyło?" Zwykle to pytanie jest zadawane odnośnie ludzkich decyzji: "Jeśli Bóg przeznaczył niektórych by byli Jego synami i wybrał ich przed założeniem świata (Efezjan 1:4,5), jaki więc jest cel by modlić się o czyjeś nawrócenie?".
Domniemanym argumentem jest tutaj to, że aby modlitwa zadziałała, człowiek musi mieć moc do samo-determinacji. To znaczy, wszystkie decyzje człowieka muszą ostatecznie należeć do niego, nie do Boga. Gdyż inaczej jest on zdeterminowany przez Boga i wszystkie jego decyzje są ustalone w Bożym odwiecznym zamyśle. Przeanalizujmy poprawność tego argumentu na podstawie przykładu podanego powyżej.
Otrzymaliśmy ostatnio kopię twojego listu do Galacjan. Nasz zarząd wyznaczył mnie, abym poinformował cię o kilku rzeczach, które głęboko nas zaniepokoiły.
Mój dzisiejszy głos pragnę poświęcić zachęcie do trwania w wierze.
To jest absolutnie wyjątkowe wyróżnienie, że przez wiarę w Jezusa Chrystusa jesteśmy dziećmi Bożymi. Nie można, żyjąc w ciele na tym świecie, osiągnąć niczego większego i bardziej zaszczytnego. Żaden nowo wybrany poseł lub senator, żaden prezydent, profesor, prezes czy dyrektor, nie przewyższa rangą godności dziecka Bożego.
Przypominam, że tak wysoką pozycję zapewnił nam Pan Jezus Chrystus, usprawiedliwiając nas z naszych grzechów, jednając nas z Bogiem Ojcem i wprowadzając nas do Domu Bożego, po tym, jak uwierzyliśmy w Niego i pokornie poprosiliśmy, aby stał się naszym Zbawicielem i Panem.
Podkreślam te podstawowe prawdy Ewangelii Chrystusowej, bowiem na co dzień jesteśmy bombardowani kłamstwem, infekowani sceptycyzmem i duchem niewiary. Zdając sobie sprawę z tego niebezpieczeństwa, potrzebujemy wciąż na nowo ogłaszać prawdę. Słowo Boże jest prawdą, więc niech ono mieszka w nas obficie!
"Gniewajcie się, lecz nie grzeszcie". Trudno wyobrazić sobie jakąś dobroć w człowieku, który nie gniewa się na grzech; a ten który kocha prawdę, musi nienawidzić wszelkiej fałszywej drogi. Jakże bardzo nienawidził fałszu nasz Pan w chwili kuszenia! Trzykrotnie szatan atakował Jezusa na różne sposoby, ale zawsze kończyło się to przegnaniem "Idź precz Szatanie". Nienawidził grzechu w ludziach; chociaż częściej przejawiał to przez łzy współczucia niż w słowach nagany, to Jego nienawiść do grzechu była zawsze tak samo żarliwa. Czy może być język bardziej srogi, kiedy niczym Eliasz zakrzyczał: "Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, że pożeracie domy wdów i to pod pokrywką długich modlitw". Tak bardzo nienawidził On nikczemności, że krwawił, aby ją zniszczyć; umarł aby ona umarła; został pogrzebany, aby mógł pogrzebać ją w grobie; został wzbudzony, aby raz na zawsze podeptać ją Swoimi stopami.
Nie znam się na muzyce. To znaczy oczywiście wiem kiedy grają, a nawet czy mi się podoba. Może wynika to z mojego muzycznego "wychowania"? W dawnym czasach słuchałem punk rocka czyli "trzy akordy - darcie mordy". Nie mam wykształcenia muzycznego, więc nie będę się wypowiadał w tematach czysto "muzycznych".
Ale powiem szczerze, że bardzo lubię hymny. Tak, tak, np. te ze Śpiewnika Pielgrzyma też. Zważywszy na wstęp nie piszę, że lubię hymny z powodu muzyki. Chodzi mi raczej o warstwę tekstową. Lubię hymny, gdyż są bogate w treść. Innymi słowy ich teksty pokazują głębokie prawdy teologiczne zaczerpnięte wprost z Bożego Słowa - z kart Biblii. Gdy słucham/śpiewam hymny buduje się moje serce. Przeżywam głęboko Boże prawdy.
Z drugiej strony gdy słucham wiele (oczywiście nie wszystkich) dzisiejszych refrenów czy współczesnych pieśni chrześcijańskich, mam nieodparte wrażenie, że nie ma w nich zbyt wiele głębokich treści. Skupiają się raczej na afirmowaniu naszych emocji względem Boga.
"I począwszy od Mojżesza poprzez wszystkich proroków wykładał im, co o nim było napisane we wszystkich Pismach." Ewangelia Łukasza 24:27
Wiele osób zastanawia się o czym opowiada Biblia, Pismo Święte. Biblia ma tylko jeden główny temat - Jezus Chrystus.
Jezus jest prawdziwym i lepszym Adamem, który przeszedł próbę w ogrodzie i którego posłuszeństwo jest nam przypisane (1 Koryntian 15).
Jezus jest prawdziwym i lepszym Ablem, którego niewinnie przelana krew woła teraz o nasze uniewinnienie a nie potępienie (Hebrajczyków 12:24).
Jezus jest prawdziwym i lepszym Abrahamem, który odpowiedział na Boże wezwanie by opuścić to co komfortowe i znane by wyjść na pustynię, "wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie" by stworzyć nową ludzkość dla Boga.
Zmiłuję się, nad kim się zmiłuję, i zlituję się, nad kim się zlituję Wyjścia 33:19
Nasi przeciwnicy tak oto przedstawiają sprawę: przypuśćmy, że jakiś ojciec skazałby część ze swoich dzieci na skrajną nędzę, a innych uczyniłby skrajnie szczęśliwymi. Zrobiłby to ze swojej samowoli, czy byłoby to słuszne i sprawiedliwe? Czyż nie byłoby to brutalne i obrzydliwe? Moja odpowiedź brzmi: oczywiście, że by takie było; byłoby to obrzydliwe w najwyższym stopniu. Proszę tylko nie przypisywać takich czynów Sędziemu całej ziemi. W rzeczywistości sprawa przedstawia się tak samo przeciwnie, jak światło różni się od ciemności. Grzeszny człowiek nie jest w pozycji kogoś, kto zasługuje na dobro, albo jest niewinny jak dziecko; Bóg zaś nie zajmuje miejsca niesprawiedliwego rodzica. Rozpatrzmy inny przykład, który posłuży nam do zobrazowania tej prawdy. Tak naprawdę jest to jej dokładny opis. Pewna grupa kryminalistów, winnych najgorszych i najobrzydliwszych przestępstw jest sprawiedliwe skazana na śmierć, i muszą umrzeć, jeżeli król nie skorzysta z należnego mu prawa łaski i nie ułaskawi ich.
Chip Brogden - Samotny, ale nie sam
Telewizor jest pasterzem moim
Reformacja a nabożeństwo
Wędrówka Małego Pielgrzyma
John Piper - Suwerenność Boga i Modlitwa
List do apostoła Pawła
Słowo zachęty
Nienawiść do grzechu
Co jest źródłem naszej wiary?
O czym jest Biblia?
Charles Spurgeon - Boża litość
