Drodzy Bracia i Siostry stronka powstała jako miejsce dla nas do dzielenia się słowem, świadectwami,przemyśleniami, informacjami... Zapraszamy do współredagowania
Ta modlitwa jest znakomita, bo jest krótka, ale zawsze jest na nią okazja, zawiera naukę i kieruje myśli ku Bogu. Dawid opłakiwał swoje nieliczne wojsko i dlatego wzniósł swoje serce w błaganiu - kiedy stworzenia zawiodły, udał się do Stwórcy. Najwyraźniej był świadomy swojej bezsilności, inaczej nie wołałby o pomoc; ale równocześnie miał szczere pragnienie, by został użyty dla sprawy prawdy, słowo "pomóż" nie może być użyte kiedy sami nic nie robimy. Te dwa słowa modlitwy są bezpośrednie, jasne i wyraźne; inaczej modlą się niektórzy wyznawcy, których długie prośby często wypowiadane są w chaotyczny sposób. Psalmista biegnie prosto do Boga, jego modlitwa jest dobrze przemyślana; on wie czego szuka i gdzie to znaleźć. Panie, naucz nas modlić się w ten sam błogosławiony sposób. Ta modlitwa może być często używana. Gdy w nieszczęściach zsyłanych przez opatrzność wszyscy pomocnicy zawiedli doświadczanych wierzących, to nie szkodzi. Studenci doktrynalnych trudności mogą uzyskać pomoc tym zawołaniem: "Pomóż, Panie" do Ducha Świętego, wielkiego Nauczyciela. Duchowi wojownicy podczas wewnętrznych konfliktów mogą posłać po posiłki do królewskiego tronu, i to będzie ich wzór modlitwy. Robotnicy wykonujący niebiańską pracę muszą zatem otrzymać łaskę w stosownej porze. Poszukujący grzesznicy, wątpiący i zaniepokojeni, mogą ofiarować tę samą doniosłą prośbę; istotnie, we wszystkich tych przypadkach, chwilach i miejscach, modlitwa ta posłuży potrzebującym duszom.
Nakładem wydawnictwa Vocatio ukazała się na płytach DVD konferencja Marka Gungora "Przez śmiech do lepszego małżeństwa".
Dzięki zabawnym, praktycznym i boleśnie szczerym radom Marka Gungora, życie wielu małżeństw na całym świecie zmieniło się nie do poznania. Mark, twórca popularnego seminarium "Przez śmiech do lepszego małżeństwa", przedstawia podstawy dynamiki relacji damsko-męskich, ukazując z niezwykłą jasnością przyczyny najczęstszych problemów i proponując praktyczne sposoby ich rozwiązania. Przez śmiech do lepszego małżeństwa nie jest jednak typowym seminarium dla małżeństw. Zabawne przykłady, jakie podaje Mark, mają w sobie tak wielki ładunek humoru i oryginalności, że trudno będzie wam powstrzymać się od powtarzania ich wszystkim znajomym. Jego prezentacje są pełne komizmu, a przez to łatwe do zapamiętania i bardzo praktyczne. To ułatwia małżonkom przyswojenie wielu cennych spostrzeżeń i natychmiastowe zastosowanie ich w praktyce. Niniejszy zestaw 3 płyt DVD jest profesjonalnym zapisem weekendowego seminarium prowadzonego przez Marka Gungora. Dzięki nim przekonacie się osobiście, jak w praktyczny i humorystyczny sposób można mówić o życiu, miłości i małżeństwie.
Thomas Watson (ok.1620-1686) był teologiem, kaznodzieją i pastorem purytańskim. Ukończył z wyróżnieniem studia teologiczne w kolegium Emmanuel College (Uniwersytet w Cambridge), które w tamtym okresie cieszyło się zasłużoną sławą "szkoły świętych". W roku 1646 został kaznodzieją-wykładowcą w kościele św. Szczepana w Londynie (St. Stephenr17;s Walbrook), którą pełnił nieprzerwanie przez szesnaście lat, zdobywając szacunek i sławę wybitnego kaznodziei. Po restauracji Stuartów, w roku 1662 stracił posadę (podobnie jak ponad 1800 innych kaznodziei purytańskich), jednak nadal pełnił posługę duszpasterską, zawsze ilekroć miał ku temu okazję: w stodołach, kuchniach, przybudówkach a także w lasach i dolinach. W roku 1672, dzięki złagodzeniu surowych ustaw przeciwko dysydentom, zezwolono mu pełnić służbę publicznie w wielkiej sali Crosby Hall, prywatnym majątku pewnego baroneta, zwolennika purytanizmu. Watson pracował dopóty, dopóki pozwalał mu na to stan zdrowia. Po latach służby kaznodziejskiej, gdy jego zdrowie uległo pogorszeniu, w 1686 roku przeniósł się do Barnston w hrabstwie Essex, gdzie zmarł podczas modlitwy. Pisma Watsona cechuje głębia doktrynalna, klarowność wyrażeń, ciepła duchowość, miłość do praktycznego zastosowania nauki oraz umiejętnie podane ilustracje.
W Ciele Chrystusa jest dużo osób, które znajdują się w procesie przemiany stanu myślenia od "chodzenia" do kościoła do "bycia" Kościołem. Pan mówi do wielu naraz wzywając ich na bok tradycyjnych spotkań w budynkach kościelnych, aby gromadzili się w swych domach. Im lepiej jesteśmy nastrojeni do Pana, tym bardziej jesteśmy niezadowoleni i tym bardziej niewygodne jest dla nas to, co się robi w Jego Imieniu. Tak, jest taka niewygodna przerwa między tym, gdzie zazwyczaj byliśmy do tej pory, a tym, do czego zostaliśmy powołani. Jest to samotny czas, w którym będziemy nierozumiani przez tych, którzy jeszcze nie zobaczyli tego, co my widzieliśmy.
To, co Bóg odciska na wielu znajdujących się w tym pośrednim stanie między kościołem jako budynkiem, a kościołem, jako stylem życia jest to, jak iść SAMOTNIE. Nie możemy opuszczać wzajemnych zgromadzeń, gdy możemy to robić, a jednak Bóg uczy nas społeczności z Chrystusem, nawet jeśli oznacza to drogę samotności.
Dla XVI wiecznych Reformatorów odnowienie nabożeństwa w oparciu o Słowo Boże było niemniej ważne niż teologia. Reformacja w Zurychu zaczęła się właśnie od spraw kultu - w 1523 roku Urlyk Zwingli napisał pierwszą rozprawę dotycząca liturgii, a konkretnie usunięcia obrazów i posągów świętych z kościołów. W kwietniu 1525 roku zrezygnował z łacińskiej mszy zastępując ją prostym nabożeństwem w języku niemieckim. W 1526 roku Luter swym pismem Msza niemiecka i porządek nabożeństwa rozpoczął reformę w luteranizmie, w tym samym duchu: wprowadzono język narodowy, centralną pozycję w nabożeństwie zyskało kazanie.
Patrząc na zmiany wprowadzone w XVI wieku można wskazać zasady wspólne, które charakteryzowały protestanckie nabożeństwa. Chciałbym, byśmy omawiając je zastanowili się nad naszymi zborami. Zastanówmy się, czy nie potrzebujemy zrobić kolejnej Reformacji, w oparciu o te same zasady? Pamiętajmy, że, jak mówili nasi ojcowie w wierze, kościół reformacji to kościół ciągle się reformujący (łac. semper reformanda). Każde pokolenie potrzebuje przejrzeć się w niezmiennych zasadach biblijnych. Nie po to, by przypatrzeć się sobie i odejść i zapomnieć, ale po to, by się zmienić.
Chrystus w centrum nabożeństwa W szczególności, oznacza to usunięcie kultu świętych i Matki Boskiej, zarówno w sensie materialnym (wskazujących nań obrazów i posągów, jako obiektów czci w luteranizmie i w ogóle, w nurcie reformowanym i anabaptystycznym) jak i z treści kazań. Jezus Chrystus jest jedynym Pośrednikiem, jedynym poprzez którego kontakt z Bogiem jest możliwy. W następujący sposób opisuje wprowadzone reformy Jan Kalwin:
Mnóstwo chrześcijan na całym świecie zna i niezmiernie ceni ponadczasowe dzieło Johna Bunyana - Wędrówkę Pielgrzyma. Ta nieśmiertelna klasyka z XVII wieku stała się inspiracją i wyzwaniem dla Helen L. Taylor, która zapragnęła opowiedzieć tę niesamowitą alegorię dzieciom w języku dla nich prostym i zrozumiałym. Wędrówka Małego Pielgrzyma, którą na jej podstawie napisała, można powiedzieć, że już sama w sobie stała się klasyką. Rok po roku porusza ona serca wielu dzieci, które z ogromnym zainteresowaniem śledzą losy bohaterów w ich niezwykłej, alegorycznej podróży do nieba.
Pierwsze polskie wydanie Wędrówki Małego Pielgrzyma ukazało się nakładem wydawnictwa "Łaska i Prawda". Książka ma 93 rozdziały i składa się z dwóch części. Pierwsza część dotyczy Chrześcijanka a druga Chrześcijanki. Oto fragment przedmowy autorki, Helen L. Taylor: "Chociaż Wędrówka Pielgrzyma czytana jest z przyjemnością przez setki dzieci, jednak prawdopodobnie niewiele z nich jest w stanie uchwycić więcej niż tylko mglistą ideę jej przesłania. "Ciemne i mgliste słowa, które zawierają prawdę, jak szafy zawierają złoto" - są zupełnie poza ich możliwością zrozumienia, więc dla tych młodych umysłów, zapis wędrówki Chrześcijanina jest po prostu atrakcyjny jako opowieść przygodowa, a jej uważne przeczytanie daje ogromną przyjemność, lecz bez większego pożytku. Gdyby John Bunyan żył w dzisiejszych czasach myślę, że przebaczyłby mi tę swobodę z jaką spróbowałam otworzyć jego skarbiec i przynieść "to złoto, te perły i cenne kamienie" trochę bliżej dziecięcych rąk, które zawsze gotowe są otrzymywać takie prezenty."
Jestem często pytany, "Jeżeli wierzysz, że Bóg sprawia wszystko zgodnie ze swoją wolą (Efezjan 1:11) i że Jego wiedza o wszystkim w przeszłości, teraźniejszości i przyszłości jest nieomylna, jaki zatem jest cel by modlić się aby coś się wydarzyło?" Zwykle to pytanie jest zadawane odnośnie ludzkich decyzji: "Jeśli Bóg przeznaczył niektórych by byli Jego synami i wybrał ich przed założeniem świata (Efezjan 1:4,5), jaki więc jest cel by modlić się o czyjeś nawrócenie?".
Domniemanym argumentem jest tutaj to, że aby modlitwa zadziałała, człowiek musi mieć moc do samo-determinacji. To znaczy, wszystkie decyzje człowieka muszą ostatecznie należeć do niego, nie do Boga. Gdyż inaczej jest on zdeterminowany przez Boga i wszystkie jego decyzje są ustalone w Bożym odwiecznym zamyśle. Przeanalizujmy poprawność tego argumentu na podstawie przykładu podanego powyżej.
Otrzymaliśmy ostatnio kopię twojego listu do Galacjan. Nasz zarząd wyznaczył mnie, abym poinformował cię o kilku rzeczach, które głęboko nas zaniepokoiły.
Mój dzisiejszy głos pragnę poświęcić zachęcie do trwania w wierze.
To jest absolutnie wyjątkowe wyróżnienie, że przez wiarę w Jezusa Chrystusa jesteśmy dziećmi Bożymi. Nie można, żyjąc w ciele na tym świecie, osiągnąć niczego większego i bardziej zaszczytnego. Żaden nowo wybrany poseł lub senator, żaden prezydent, profesor, prezes czy dyrektor, nie przewyższa rangą godności dziecka Bożego.
Przypominam, że tak wysoką pozycję zapewnił nam Pan Jezus Chrystus, usprawiedliwiając nas z naszych grzechów, jednając nas z Bogiem Ojcem i wprowadzając nas do Domu Bożego, po tym, jak uwierzyliśmy w Niego i pokornie poprosiliśmy, aby stał się naszym Zbawicielem i Panem.
Podkreślam te podstawowe prawdy Ewangelii Chrystusowej, bowiem na co dzień jesteśmy bombardowani kłamstwem, infekowani sceptycyzmem i duchem niewiary. Zdając sobie sprawę z tego niebezpieczeństwa, potrzebujemy wciąż na nowo ogłaszać prawdę. Słowo Boże jest prawdą, więc niech ono mieszka w nas obficie!
"Gniewajcie się, lecz nie grzeszcie". Trudno wyobrazić sobie jakąś dobroć w człowieku, który nie gniewa się na grzech; a ten który kocha prawdę, musi nienawidzić wszelkiej fałszywej drogi. Jakże bardzo nienawidził fałszu nasz Pan w chwili kuszenia! Trzykrotnie szatan atakował Jezusa na różne sposoby, ale zawsze kończyło się to przegnaniem "Idź precz Szatanie". Nienawidził grzechu w ludziach; chociaż częściej przejawiał to przez łzy współczucia niż w słowach nagany, to Jego nienawiść do grzechu była zawsze tak samo żarliwa. Czy może być język bardziej srogi, kiedy niczym Eliasz zakrzyczał: "Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, że pożeracie domy wdów i to pod pokrywką długich modlitw". Tak bardzo nienawidził On nikczemności, że krwawił, aby ją zniszczyć; umarł aby ona umarła; został pogrzebany, aby mógł pogrzebać ją w grobie; został wzbudzony, aby raz na zawsze podeptać ją Swoimi stopami.
Iz 50:4-6
4. Pan Bóg Mnie obdarzył językiem wymownym, bym umiał przyjść z pomocą strudzonemu, przez słowo krzepiące. Każdego rana pobudza me ucho, bym słuchał jak uczniowie.
5. Pan Bóg otworzył Mi u
Charles Spurgeon - Stosowna modlitwa
Przez śmiech do lepszego małżeństwa
Tomasz Watson - Mistyczny związek
Chip Brogden - Samotny, ale nie sam
Telewizor jest pasterzem moim
Reformacja a nabożeństwo
Wędrówka Małego Pielgrzyma
John Piper - Suwerenność Boga i Modlitwa
List do apostoła Pawła
Słowo zachęty
Nienawiść do grzechu
